Frank Heinen: "Loten verkopen"maandag 20 Februari 2017

 

 

Column: Frank Heinen

20 februari 2017

 

 

 


 

Loten verkopen

Ook ik ging, als jongetje, langs de deuren. Intekenvel onder de arm en bedelen maar.

Ik herinner me een handvol Grote Clubacties en een sponsorloop voor het goede doel, te weten: een lang weekend naar België met ons eigen team. Verder is me van die sessies weinig bijgebleven, behalve dat mijn drang de beste te willen zijn voortdurend in strijd was met het ongemak dat er toch bij komt kijken als je bij vreemde mensen aanbelt en om geld vraagt. Dat, en een uur in de keuken wachten van een bejaarde dame die haar portemonnee zocht. De geur van dooie natte hond waar ik toen door werd omgeven – zo’n geur waar een thuishulp korte metten mee zou maken – zweeft af en toe nog wel eens voorbij als er iemand met heel lang rastahaar voor me komt zitten in de bus.

Toen ik het verhaal over dat uur in de keuken waar het rook naar dooie natte hond diezelfde avond aan mijn moeder vertelde, verbood ze me ooit nog aan zulke acties deel te nemen.

Of ik me daaraan heb gehouden, weet ik niet meer.

Afgelopen week moest ik weer aan de Grote Clubactie denken. Dat kwam door VV Bladella. Daar waren vier jongetjes ‘op non-actief gezet’ omdat ze te weinig lootjes hadden verkocht voor de nieuwjaarstombola.

Het hele land in rep en roer. Schande! Walgelijk!

De KNVB keurde het gedrag van de club ernstig af en Bladel kwam in alle nieuwsbulletins voor mensen die geen nieuws willen, maar nieuwtjes.

De volgende dag berichtte het Brabants Dagblad dat de dreigtelefoontjes binnenstroomden. Anonymi verklaarden ‘de boel te komen verbouwen’ of de secretaris van Bladella, de heer Jac van der Aa, ‘bij te werken’.

Ouderwetse, bijna nostalgisch aandoende bedreigingen.
Omroep Brabant stuurde een verslaggever naar het rampgebied.
Daar was ‘de rust schijnbaar weergekeerd’.
En als je op zo’n onverkwikkelijk onhandige wijze in het nieuws komt, dan kun je erop wachten dat er een PowNews-busje de parkeerplaats komt opgereden.

Dat gebeurde dus ook. In dat busje zat Rutger Castricum. Als ze bij PowNews Rutger Castricum op je af sturen, heeft er iemand in Hilversum al rechtgesproken: je bent schuldig en beul Rutger zal je door middel van zijn roze microfoon je gerechte straf doen ondergaan. Dit gebeurt meestal volgens dezelfde, beproefde methode: driemaal hetzelfde zeggen, steeds wat harder en dreigender en alleen het inleidende gesputter van de ondervraagde in het uiteindelijke filmpje monteren.

Schrijven dat Jac van der Aa geen eerlijke kans kreeg om zijn beleid te verdedigen, is een understatement.

Het was, daar was iedereen het inmiddels wel over eens, schan-da-lig.

Het publiek heeft niet veel informatie nodig om zijn opinie te vormen. Van feiten en nuance raakt de onderbuik maar in de war. Je zou bijna vergeten dat de ouders van de jongetjes allemaal akkoord waren gegaan met de op zich wonderlijke voorwaarde dat de kinderen hun eigen contributie zouden aanvullen door middel van lotenverkoop, en dat het diezelfde ouders waren die over de rug van hun kinderen een principekwestie uitvochten over de bij te betalen vijftien euro en dat – wat je daar verder ook van vindt – bij bijna iedere sportclub tegenprestaties worden verwacht van ouders en kinderen.

Kortom, zo gek waren ze in Bladel nog niet, maar dat kon die anonieme bellers niets schelen. Die hadden weer iets om hun voortdurende woede op te projecteren en even net te doen of die kwaadheid door externe factoren werd veroorzaakt.

De conclusie van alle opwinding was dat de jongetjes nog altijd niet mochten voetballen, dat de beheerder van Bladella tijdelijk ondergedoken was en dat Jac van der Aa iedere vijf minuten werd gebeld, omdat zijn 06-nummer online stond.